Boekrecensie: Iene miene mutte van M.J. Arlidge

Tja, wat zou jij doen als je wordt opgesloten in een ruimte, zonder eten en drinken, en met iemand die je kent? Je collega, vriendin, broer of geliefde. Als jullie wakker worden ligt er één pistool met één kogel erin. Jullie krijgen de keuze om de andere te doden en daarna word je vrijgelaten. Het lijkt allemaal heel duidelijk, maar als je enorme honger en dorst heb, ga je dingen ineens heel anders zien. In deze blog ga ik je vertellen wat ik van het boek Iene miene mutte van M.J. Arlidge vindt.

Samenvatting

Een meisje komt het bos uitgerend, amper in leven. Het verhaal wat ze verteld is nog erger dan je ergste nachtmerrie, maar alles wat ze verteld is ook echt gebeurd. Echt alles, tot in detail. Een paar dagen later komt er een tweede slachtoffer die volledig in shock is. Er ontstaat een patroon waarin mensen in tweetallen worden ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Zij krijgen allemaal dezelfde keuze voorgelegd: de ander doden of zelf gedood worden. Helen Grace start samen met haar team de jacht op de dader van deze vreselijke moorden en gebeurtenissen. De slachtoffers worden gebroken en met schuldgevoel achtergelaten. Daarmee zijn ze niet alleen een visitekaartje, maar ook nog eens moordenaars. De slachtoffers lijken zomaar gekozen, maar Helen Grace is er van overtuigd dat er een verbinding is tussen de slachtoffers. 

Het boek

Iene miene mutte is de allereerste thriller van M.J. Arlidge. Hij schrijft al jaren verschillende verhalen voor Britse crimeseries. Dit boek was ook het debuut van hem. Iene miene mutte is het eerste deel van de Helen Grace serie. Al snel blijkt dat deze vrouw niet het meest doorsnee personage is en dit zorgt al snel voor nieuwsgierigheid. Ze heeft namelijk een vreselijk verleden en moet dan ook nog eens op jacht naar een vreselijke dader die het leuk vindt om slachtoffers een schuldgevoel te geven.

Persoonlijk vind ik dat er veel personages in het boek voorkomen. Deze hebben echter niet allemaal een duidelijke achtergrond en het voegt daarmee niet heel veel toe aan het verhaal. Dit komt ook terug in de verhaallijnen. Daar zitten er teveel van in, waardoor je soms onlogisch moet schakelen tussen de verhalen. Denk bijvoorbeeld aan een inspecteur die van sm houdt, tot een ander die zwanger blijkt te zijn, tot een alcoholist.

Het verhaal kent natuurlijk ook een plot. Deze vond ik erg snel gaan, zonder een mooie overgang in het verhaal te creëren. Na deze plot gaat het verhaal zo snel dat er een sprint werd gemaakt naar de dader. Voor mijn gevoel miste ik hier juist weer de details en feiten. Aan het eind komt er wel een deel van terug, maar nog steeds heb ik vraagtekens. Het verhaal was verder leuk om te lezen en het zorgde er wel voor dat je verder wilde lezen. Je moet er wel echt de tijd voor nemen. Het is niet een boek wat je even snel pakt.

Vervolg

M.J. Arlidge heeft inmiddels ook andere delen van de serie geschreven. Ik hoop zelf dat daar meer rust komt in de verhaallijnen en de personages. Over het algemeen is het prettig te lezen, maar het is geen boek om eventjes weg te leggen en weer op te pakken. Ik hoop dat de volgende delen dit wel hebben.

Heb jij dit boek ook gelezen? Wat vond je er van?

Heb je dit boek niet gelezen? Zou je het willen lezen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *